همه چی اینجا خیلی جدیه!؟! انتخابات ریاست جمهوری، انتخابات شورای ولایتی، بازار کارته 4، موسیقی هندی، رادیو وطندار، مدرسه محسنی.

راستش از این همه پارادوکس و جدیت نمیتانی چه بکنی! کاندیدهای ریاست جمهوری هر شب در تلویزیون ها میاند و از روی  یک برگه با وقفه های ناشیانه برنامه کاری خودشان به   خورد مردم میدهند.

خوش به حال این خاک و این مردم که یک شبه صدها برنامه و استراتژی برای اینده شان نوشته شده.

وطن پرستی به صورت وحشتناکی غوغا میکند، البته این را بگویم که وطن پرستای جدی ما حد اقل دو تابعیت کشورهای از ما بهتران را دارند که بدون ویزا تمام جهان را سیر میکنند و برای مدتی هم شده به یاد خاطرات و خطرات قومی و قبیله ای در کابل می ایند و طرح  استراتژیک ارائه میکنند و شعارهای وطن پرستانه سر میدهند و عکس داوود خان را بالای بروشورهای تبلیغاتی خود نصب میکنند.

خوب اینجا افغانستان است و مردم این خاک میدانند که قیمت وطن پرستی و قوم پرستی و مذهب پرستی چند نسل کشی و غارت و بدبختی است، برای همین بیشتر وقتی باهاشون روبرو میشی سکوت میبینی. سکوتی که هزاران حرف ناگفته و سئوال و درد را با خود دارد.