گوشه شالت را که می اندازی روی شانه ات ابرها پایین تر به نظر می رسند. گو شه شالت گره گاه رنچ و عشق من است  بانو.ستاره ها را که بتکانی اب از اب تکان نمی خورد ستاره های مزاحم که گاه و بیگا ه سرک میکشند به خلوت چشمانت که اندوه قرن ها نبودن مان را مخته می کند.

آه بانو از فراز کوه ها پایین بیا ! سالهاست که عبدالرحمن به تقاص عشق من و تو در مزارع  خشخاش مرگ درو میکند!

این اسپ،این زین،این میدان و قتلگاهش تو را کم دارد تو را که بعد از نبودنم  خون  پاشیده  بر  گردن اسپم را پاکیزه کنی با برای نبودنم مخته .

اه بانو سالهاست که بی هیچ سکونی در حرکتم  ار ارزگان تا گلشهر از گلشهر تا کابل مگر نشان تو را از سرخ گلهای مزار بگیرم.قدم هایت را چه ارام  بگذاری یا محکم مین ها تو را پر میدهد و نشان تو همان شال سرخ است که بوی گندم زارهای  بامیان و غزنی و ارزگان را به ابرها می برد.

گفته اند که قلنداران به هند رفته اند و مردانی که سالها در میدان به تاخت می رفتند دیگر نیستند باور نداری از  سرهای بریده بر سرکهای  برچی پرسان کن.

بانو این غزل ها را بارها خوانده ای و مخته هایی که من شنیده ام.تو را با عقاب پیوندی است مرا با کوه که خلوت گاه عشق بازی مان بوده است.

چند  درجه  به کدام جهت برگردم که قبله ام را پیدا کنم خودت بگو که چشمانت گمراه عالمم کرد.بگو از کدام بندر عبور کردی تا دریا نوردان کشتی ها به صخره زنند از پی تو !

ناظم حکمت میگوید دراین قرن عمر اندو بیش از یک سال نیست! چه فرق می کندانگاه که عمرانسان بیش از چند صبح نباشد. غروب را در نبودنت ایستاده باشد در باد ها تا گوشه شال سرخت را بنگرد لابلا ی ابرهای حسود.