کوه  به آمدنت گل به دست ایستاده

                                         بانو

 رو د در این سال خشک

 به امید تو

به امید تو

تکرار  می کند خود را

روسريت  از شاخه اويزان است

 کلاغ ها را چه کنم

 با تو كه قدم مي زنم

نگران هيچ چيزي نيستم

مي خواهم از تمام ميني  بوس ها عقب بمانم

با سیگار روشنی  برلب رود

خوش به حال باغبان پير

به جاي گردو خم هاي شراب از شاخه  مي گيرد

 باغبان چه مي داند

كه هيچ چشمه ای  این غزال هارا در خود ندیده است

دستانت اب هاي راكد را شعله ور مي كند

ماهيان عطرت را به سرچشمه هاي دور مي برند

کولی ها داروهاي بسياري خواهند ساخت

 كشتي ها سبک می ایند و سنگین می روند

تورا هر روز در دفترم  بازنویسی می کنم

تا در پيري ام چيزي براي گفتن از تو داشته باشم

ميني بوس ها نيامده اند

شب صداي جغدي است كه از دور مي ايد

شب صداي  خنده اي است كه مرا به هذيان مي كشاند

تمام نظريه هاي علمي را از ياد برده ام

تمام لغات درس زبانم را فراموش كرده ام

این هم چندغزل جدید  منتظر نظراتتان هستم.

به دست من  گل سرخي خدا اگر داده است!

بهار آمده مريم ! لبت خبر داده است!

براي آمدنت ايستاده ام، دست ات -

- چه شور و شوق قشنگي به زنگ در داده است

پرنده پر زد و آمد پرنده غمگين

پرنده اي كه دلم رادوباره  پر داده است!

دو شاخه گل گل مريم ميان دستانت

درخت باغچه مان را خدا ثمر داده است!

خدا به تو لبي شيرين و دامني پر گل

به كوه دره و آهو، به شب سحر داده است!

نه صندلي نه غزل يك بهانه كافيست

ميان ماندن و رفتن مرا كه در داده است؟

مرداد  1385

با یاد کابل واشفتگی اش

تمام فاصله يك چادر گلي تا من

برقص دختر رعناي كابلي تا من

برقص مثل عقابي كه در قفس مانده

برقص مثل همان مست الكلي تا من

اگر درخت نباشد پرنده خواهد رفت

و ابر روسريت مي شود پلي تا من

و ماه امده پايين درون اين شعر است

چقدر فاصله از تو تغزلي تا من

چقدر فاصله اري خدا چه ميداند

بهار فاصله اش مي شود گلي تا من

غزلی دیگر

تقدیم به بی سر و سامانی ام

بگذار مشق پلك تو مريم ولم كند

يا وردهاي چشم و لبت باطلم كند

در انزواي پنجره اي جايمان دهد

در چارچوب خاطره اي شاملم كند

از درس و مشق و مدرسه بيرون نمي روم

تا ايه هاي خنده تو كاملم كند

هرشب پياده مي روي از اين دو چشم خيس

تا گام هاي بودن تو غافلم كند

من از جنون تو از گل مريم بگو به من

شايد هواي مريم تو عاقلم كند